در بین آن جماعت مغرور شب پرست

یک تکه آفتاب ، نه

یک تکه از بهشت

حالا درست پشت سر من نشسته ات

این بیت مطلع ، غزلی عاشقانه نیست

این سومین ردیف نمازی خیالی است

گل دسته های اذان و من و های های های

الا هو الذی اخذ العهد فی الست ....

یک پرده از میان همین بیت می کشی

او فکر می کنی که در این پرده مانده است ؟؟؟

.

.

.

محبوب سلام

اشهد ان لا اله تو

با چشم های سرمه ای

انا لا اله مست

دل می بری که حی علی های های های

نم نم ، نما ، نماز تو در بغض من شکست

.

.

.

سبحان رب هر چه دلم را ز من گرفت

سبحان رب هر چه دلم را ز من گسست

سبحان ربی ال من و باران دلش شکست

سبحان ربی ال من و باران به هم دهید

سبحان تا به کی من دست روی دست

مغضوب

این جماعت

پر های و هوی شدم

افتادم از بهشت بر این ارتفاع پست

زخمم زدی و دوباره ایک نستعین

تا اهدنا اص ... سرای تو راهی نمانده است

یک پرده از میان همین بیت می کشی

محبوب ؛

گمانم آن طرف پرده مانده است ....

هر چند که گاه گاهی چنین می نماید

که دعاهایم ناشنیده مانده است

اما می دانم که همه دلتنگیهایم را می دانی

بی هیچ کلامی

و تنهایم فرو نمی گذاری

اگر چه زندگی بر افت و خیز باشد

همواره امیدم

به حضور نرم و مهربان توست

تویی که به نگاهی مهر آمیز نگهدار مایی

پروردگارا همان را می خواهم

که تو برایم خواسته ای

تنها از تو می خواهم ؛

آنقدر به من ایمان عطا کنی

تا در هر آنچه ، بر سر راهم قرار می دهی

تو را ببینم و خواستت را

آنقدر امید و شجاعت تا نومید نشوم

و آنقدر عشق و محبت تا خسته نشوم

هر روز بیش از روز قبل نسبت به خودت و آنان که در اطرافم هستند

پروردگارا به من ، بردباری ، فروتنی و تسلیم و رضا عنایت فرما

خدایا به من آن ده که مرا آن به

و آنچه را که نمی دانم چگونه از تو بخواهم

پروردگارا به من قلبی فرمانبردار ، گوشی شنوا ،

ذهنی هشیار و دوستانی ساعی عنایت فرما ،

 تا بتوانم تسلیم رضایت گردم و آنچه را برایم فرستاده ای به دیده منت بپذیرم

خدایا بر تمام عزیزانم برکت و بهروزی عطا کن

و صلح و دوستی و آرامش بر قلوب انسان ها حاکم گردان 

مخصوصا یاس سفید که آرزو کرد همیشه کودک بمانم ...

شايد مرا دگر نشناسي

شايد مرا به ياد نياوري

اما من تو را خوب مي شناسم

ما همسايه شما بوديم

شما همسايه ما

و همه مان همسايه خدا

يادم مي آيد گاهي وقت ها مي رفتي و زير بال فرشته ها قايم مي شدي

و من همه ي آسمان را دنبالت مي گشتم

تو مي خنديدي و من پشت خنده هايت پيدايت مي كردم

خوب يادم مي آيد آن روزها عاشق آفتاب بودي

توي دستت هميشه قاچي از خورشيد بود

نور از لاي انگشتان نازكت مي چكيد

راه كه مي رفتي ردي از روشني روی کهکشان می ماند

یادت می آید ؟

گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان

تو گلی از بهشت به سویش پرت می کردی

و او کفرش در می آمد

اما زورش به ما نمی رسید

فقط می گفت : همین که پایتان به زمین رسید می دانم چطور از راه بدرتان کنم

تو شلوغ بودی آرام و قرار نداشتی

آسمان را روی سرت می گذاشتی

و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی

و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی

اما همیشه خواب زمین را می دیدی

آرزوی رویاها تو را قلقلک می داد

می خواستی دست به دنیا بیابی

و همیشه این را به خدا می گفتی

تا خدا به دنیایت آورد

من هم همین کار را کردم

بچه های دیگر هم

ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد

همه مان همدیگر را فراموش کردیم

می خواهم تنهاییم را با عشق زینت بخشم

و چشمانم همه نور باشد

و سجده ام همه سبز

امشب می خواهم با خورشید میهمانی بگیرم

سفره ای آراسته

گسترده در افق

و همه رنگ در آن

آبی ، سبز ، سفید با کمی نارنجی

چلچراغی از ستاره

و صدای چلچله

همه در حسرت لبخند و نگاه

و تو از آن دور

که در این نزدیکی ست

می نویسی گل سرخ

می فرستی به زمین