هنوز پای سجاده ام مانده ام !
از برم آرام تر بگذر !
تا به کام دل ببينمت !
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .
.

.

.
آه !
که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم کرد ...
و شگفتا که زيستن با نيمي از روح ،  تن را مي فرسايد ...
بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين اشک فريبنده ات را .

.

.

و من چشمم لای خواب دیشب جا ماند

و چه شوقی کرد دلم

وقتی روی جا نماز نمدار

تو را دید

سبزشد ، سبز دلم

و تا طلوع

تو را گفتم

تو که بالهای سبز داشتی

و آرام از آسمان آمده بودی

گرم بودی ، چه گرم

و به آخرین دکمه از آسمان دوخته شده بودی ....

: مهربانم باز هم نگاهم کن

می خواهم سبزسبز شوم

و برایت شعر اول وقت بگوییم

و تا ته آینه برایت انار دانه دانه کنم

بغض آسمان ترکید

قطره های باران بر بالهای نازک شیشه ایت نشست

رنگها در هم شد

و تو همچون عروسکی کاغذی در هم مچاله شدی

فرو ریختی و ...

صدای زجه هایم در صدای الله اکبر اذان صبح گره خورد

دستهای نازک نور می آمد تا کابوسم را از هم پاره کند

و باز روزی تازه که بوی کهنه نبودنت را می داد ...

هر شب که با بهانه ات بي خواب مي شوم .
تا ارتفاع خواستن پرتاب مي شوم .