در بلندای نفس های همای

جایی یافته ام

بالهای عاریه می بخشندت

برای پریدن های عرفانی

پریدن میان صوت و نور و عطر یاس سپید

اینجا مهربانی دستور می دهد

غمگین نباش !

اما ...

اشک پشت چشم لانه کرده

و آوازهای آسمانی می خواند

..." خداوندا همایم کن

... مرا از این تن غمگین و آلوده رهایم کن ... "

رنگ ؛ رنگ بی رنگیست

شانه ام تکیه بر خالی دارد

نفس هایم بی شماره

باور کن ، قلم به فرمان سر خم نمی کند

تشنه باریدن است

بگذار ببارد

بگذار پشت دشستان احساس

عارفانه ببارد

تا در صوت و نور و عطر یاس رها گردد ....