هنوز پای سجاده ام مانده ام !
از برم آرام تر بگذر !
تا به کام دل ببينمت !
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .
.

.

.
آه !
که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم کرد ...
و شگفتا که زيستن با نيمي از روح ،  تن را مي فرسايد ...
بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين اشک فريبنده ات را .

.

.

می خواهم از همیشه این اضطراب برخیزم

این دل گرفتگی مدام

شاید

تاثیر سایه ی یاد تو باشد

که این سان گستاخ و سنگ وار

بین خدا و دلم ایستاده است

سجاده ام کجاست ؟؟؟

می خواهم از همیشه این دلهره برخیزم ...

در بین آن جماعت مغرور شب پرست

یک تکه آفتاب ، نه

یک تکه از بهشت

حالا درست پشت سر من نشسته ات

این بیت مطلع ، غزلی عاشقانه نیست

این سومین ردیف نمازی خیالی است

گل دسته های اذان و من و های های های

الا هو الذی اخذ العهد فی الست ....

یک پرده از میان همین بیت می کشی

او فکر می کنی که در این پرده مانده است ؟؟؟

.

.

.

محبوب سلام

اشهد ان لا اله تو

با چشم های سرمه ای

انا لا اله مست

دل می بری که حی علی های های های

نم نم ، نما ، نماز تو در بغض من شکست

.

.

.

سبحان رب هر چه دلم را ز من گرفت

سبحان رب هر چه دلم را ز من گسست

سبحان ربی ال من و باران دلش شکست

سبحان ربی ال من و باران به هم دهید

سبحان تا به کی من دست روی دست

مغضوب

این جماعت

پر های و هوی شدم

افتادم از بهشت بر این ارتفاع پست

زخمم زدی و دوباره ایک نستعین

تا اهدنا اص ... سرای تو راهی نمانده است

یک پرده از میان همین بیت می کشی

محبوب ؛

گمانم آن طرف پرده مانده است ....

من دلم میخواست اینجا آنقدر گوش شنوا بود، تا یک آه من کافی باشد
من دلم میخواست خیلی زودتر از اینها لطیف برای دیدار نگار میشدم
من دلم میخواست دلدرد های روزانه، درددل های شبانه مرا آلوده نمیکرد
دلم میخواست هیچ وقت کسی تعارفی سیبی لذتی نمیکرد
هیچ وقت چشم بر نمیداشتم، نمیخابیدم، بی خواب نمیشدم
دلم میخاست آدم میبودم
دستان حوا را میبوسیدم و میبوئیدم
و صد حیف، که قصه لیلی میخوانم و غصه مجنون میشنوم
دلم درد میکند خدا درد،

اینجا جای ما آدمک ها نبود، آواره ام کردی،

 آواره ...